‘Als je idealen hebt, moet je van de zijlijn stappen en iets doen’

Dit interview verscheen op 14 april 2012 in De Gelderlander.


Mark Lauriks werd in maart gekozen als voorzitter van de afdeling Arnhem van de Partij van de Arbeid. Hij nam de plek in van Paul Stein. Diens uitlatingen tijdens een nieuwjaarstoespraak over – toen nog– Job Cohen vielen zo slecht bij het bestuur dat hij de eer aan zichzelf hield.

Ook u keek op toen Stein juist op dat moment over Cohen begon.
“Klopt. Maar van mij had Paul niet weggehoeven. Hij koos daar zelf voor. Ik vind het ook zonde dat Cohen weg is. Nu is al met al van een nieuwe situatie sprake. Paul blijft overigens wel actief voor de partij. We hebben ook regelmatig contact met elkaar.”

Afdelingsvoorzitter worden bij de PvdA: wat bezielt u om bij zo’n zieltogende partij de kar te trekken?
“Drie weken geleden was er een soort afscheidsceremonie in de Balie in Amsterdam, waarbij de klassieke middenpartijen CDA en PvdA symbolisch ten grave zijn gedragen. Tsja, de partij wordt door sommige mensen afgeschreven. En het is de PvdA ook niet altijd goed gegaan. Maar ik ben iemand die zich druk maakt over dingen. Bijvoorbeeld dat mensen het niet allemaal even makkelijk hebben. Vooral de VVD maakt me boos met de manier waarop ze over die mensen spreekt. Dan kun je hard tegen de tv schreeuwen –wat ik ook wel doe–, maar als je je écht druk maakt, als je idealen hebt, moet je van de zijlijn afstappen en iets doen. De PvdA is voor mij de club waarbinnen je samen iets kunt doen aan de ellende die je om je heen ziet.”

Wat zijn die idealen?
“Ik ging vroeger met mijn oma naar een kerk waar een nogal links georiënteerde dominee sprak. Die liet beelden zien van de Chinese opstand op het Plein van de Hemelse Vrede in Peking. Voor hem een voorbeeld dat mensen moeten opstaan voor eerlijkheid wanneer die door de overheid te grabbel wordt gegooid. En dat wij verplicht zijn na de denken over hoe we onze samenleving inrichten en hoe je er voor zorgt dat je eerlijker deelt. Met de nadruk op samen.
Mijn vader komt uit een gezin van elf. Toen hij in dienst ging, kwam hij er voor het eerst achter dat niet iedereen links is. Er waren jongens met heel andere denkbeelden.
Maar ze waren niet onaardig. Dat had ik ook bij ESA, waar ik al twintig jaar voetbal. Dan moet je wel eens wat uitleggen. Je moet júist met andersdenkenden praten, omdat je daar het meest van leert.”

Hoe ziet uw ideale Arnhem eruit?
“Als een stad waar de kloof tussen arm en rijk is verkleind. In Arnhem is die kloof het grootst van het land, op die in Den Haag na en ik ben bang dat die onoverbrugbaar raakt. Arnhem heeft een paar van de armste wijken van het land. Dat raakt aan een van de kernidealen, dat iedereen gelijke kansen moet krijgen. We hebben nu een echt VVD-bestuurscollege in de stad. Iedereen maakt zich in deze tijd zorgen over zijn baan, maar bij dit college is de basishouding efficiency. Dat zag je bij de discussie over de vuilnismannen ten tijde van de aanbesteding van de afvalinzameling, je zag het bij het personeel van de Rijnhal en je ziet het bij de discussie over de ID-banen. Wij hebben een ID’er die veel klust bij onze voetbalclub, dan maak je van dichtbij mee wat die onzekerheid betekent.”

Wat kán Arnhem anders? Er moeten miljoenen worden bezuinigd. Het rijk stort minder in de gemeentekas.
“De begroting moet sluitend zijn, maar je moet wel kijken hoe het op de best mogelijke manier kan. Je moet besturen met een warm hart en een gezond verstand – en het mag van mij wel wat warmer dan de VVD doet.”

In Arnhem heeft de ooit machtige PvdA aan gezag verloren, onder meer door vast te houden aan de haven in Rijnboog. Hoe zorgt u er voor dat de PvdA meer invloed krijgt?
“Door de afdeling sterk te laten opereren. Ik wil dat er over twee jaar geen Arnhemmer is die zegt dat je de PvdA alleen in verkiezingstijd ziet. We gaan van deur tot deur om te vragen wat de mensen goed vinden aan hun stad of wat er mis is. De PvdA moet bij uitstek weten wat er in de wijken speelt. We gaan ook meer aandacht geven aan ons ombudsteam, dat al twee jaar mensen helpt die zijn verdwaald in de bureaucratie.”

U zat in het campagneteam van Diederik Samsom, de nieuwe PvdA-fractieleider in de Tweede Kamer. Bent u de Samsom van Arnhem?
“Hij is een andere politicus, maar ook een voorbeeld. Ik heb met eigen ogen gezien dat hij 24 uur per dag bezig is om via de partij zijn ideaal van een betere samenleving te realiseren. Hij is bevlogen. Dat ben ik ook, ja. Dingen raken me. Ik ben niet onverschillig. Als ik de VVD mag geloven, leven we in een tijd van ieder voor zich. Dat weiger ik te geloven. Mensen die het moeilijk hebben en die het nóg moeilijker krijgen, daar wordt de stad niet beter van. Het zijn bijvoorbeeld zonde zijn als we in Arnhem de weg loslaten die we met de krachtwijkenaanpak waren ingeslagen. Gemeenschapszin, zoals in Klarendal, daar moeten we het van hebben.”

Door John Bruinsma

Advertenties

Spreektekst bij voorzittersverkiezing PvdA Arnhem op 20 maart 2012


Partijgenoten!

De Partij van de Arbeid heeft de afgelopen weken een hele hoop nieuwe energie gekregen. Dat heb ik van dichtbij mee mogen maken, in het campagneteam van Diederik Samsom. Om 10:00 uur op een zaterdagochtend bijna 500 leden bij een debat in Leeuwarden, 900 leden bij een debat in Amsterdam en in Groningen waren zoveel mensen, dat er leden moesten worden weggestuurd. De PvdA leeft. Politiek doet ertoe. Ik moet eerlijk bekennen, na bijna 50 afdelingen en duizenden leden gezien te hebben de afgelopen tijd, kan ik ook wel wat van die nieuwe energie gebruiken. Maar wat een resultaat.

En voor pauze is geen tijd. Niet voor Diederik, die deze avond in het debat het kabinet te lijf gaat, maar ook niet voor mij. Voor ons allemaal niet. Want wat dit land nodig heeft is een sterke PvdA. Met sociaaldemocratische antwoorden op de crisis. Echte antwoorden op de onzekere tijden die wij als land doormaken. Geen kille bezuinigingen, met niet eens het begin van een visie.

Want we zitten nu met een kabinet dat bezuiniging op bezuiniging stapelt en daar steeds de meest kwetsbaren mee raakt. Een kabinet waarvoor het grote geld een belangrijkere stem heeft dan die van gewone mensen. Dat kabinet moet weg. En dat kan. Door onze partij weer groot te maken. Dat is een klus die we samen moeten klaren.

Gelukkig lijkt het landelijk weer wat in de lift te zitten. Maar we moeten niet vergeten: peilingen zijn palingen. Daarom moeten we ons juist lokaal, in Arnhem, continu laten zien. In de stad, in de wijken, moeten we het debat en het gesprek aangaan. Dat doen we als bestuur door discussies te organiseren in de stad. En onze fractie doet dat ook goed: er wordt fel oppositie gevoerd. Dat is hard nodig bij dit college dat ziende blind lijkt te zijn voor het stapelen van bezuinigingen en zich Oost-Indisch doof houdt voor de bezorgde roep van Arnhemmers die hun baan dreigen kwijt te raken, zoals mensen met een ID-baan, vuilnismannen en het personeel van de Rijnhal.

We hebben dus lokaal een sterke PvdA nodig. Ook dat kan. Door een sterke afdeling te zijn, met een solide vrijwilligersbestand. Een PvdA waarvan over twee jaar geen Arnhemmer meer kan zeggen dat we ons alleen met verkiezingstijd laten zien. Een PvdA die weet wat er leeft. Midden in de stad. En vooral een PvdA die optimaal is voorbereid op de volgende gemeenteraadsverkiezingen en de bijbehorende campagne. Daar sta ik voor en daar wil ik me als voorzitter met veel enthousiasme voor inzetten. Met jullie instemming, ga ik daar graag zo snel mogelijk mee aan de slag.

Dankjewel.

Gesproken tekst geldt.

Kandidaatstellingsbrief voorzitterschap PvdA Arnhem

Foto: Remy Wilshaus.

Werk maken van je idealen
Met deze brief stel ik me kandidaat voor het voorzitterschap van onze afdeling. Omdat ik me zorgen maak. Zorgen dat het niet meer vanzelfsprekend is dat we in Nederland opkomen voor mensen die dat zelf niet meer kunnen. Zorgen dat de stem van het grote geld belangrijker is geworden dan de stem van gewone mensen. Daar maak ik me druk om. En je kan je druk blijven maken aan de zijlijn. Of iets doen en écht werk maken van je idealen. Daarom ben ik politiek actief geworden. En waar ik eerder om die redenen al actief werd in deze afdeling zijn het diezelfde drijfveren die me hebben doen besluiten om me nu verkiesbaar te stellen voor het voorzitterschap. Omdat ik als voorzitter een nog grotere bijdrage kan leveren aan het verwezenlijken van die idealen, met de fractie, met het bestuur, met onze leden, met de JS, voor Arnhem, en voor de PvdA.

Midden in de stad, met de blik naar buiten
Waar wil ik met de afdeling naar toe? Ik wil dat we weer een afdeling zijn die midden in de stad staat, met de blik naar buiten. Actief in onze stad en actief in de partij. Mijn doel is dat bij de volgende gemeenteraadsverkiezingen geen Arnhemmer meer kan zeggen dat de PvdA zich alleen laat zien in verkiezingstijd. We staan er landelijk niet goed voor. Hoezeer ik ook hoop dat dit tij snel keert, betekent dit des te meer dat we in Arnhem het verschil moeten maken. Dat we in Arnhem laten zien dat de PvdA een heldere boodschap heeft,  dat de PvdA een antwoord heeft op de uitdagingen waar we voor staan. Dat we deze boodschap en dit antwoord goed voor het voetlicht brengen, keer op keer, in het stadhuis en vooral in gesprek met mensen, want daar maken wij het verschil. Het betekent ook dat we in Arnhem laten zien dat de PvdA weet wat er leeft. Dat we de zorgen van mensen kennen. En met die zorgen iets doen.

Een afdeling die leeft
Ik wil dat we een afdeling zijn vol inhoudelijk debat waar sociaaldemocratie tot leven komt. Waar alle leden welkom worden geheten en leden die actief willen worden, daarin alle steun krijgen. En leden die daar nog over twijfelen een voorzichtig steuntje in de rug krijgen. Een afdeling vooral, die leeft. En een afdeling waar we onze loyale leden koesteren. Waarin er ruimte is voor inhoud, maar waar we tegelijk het belang erkennen van goede sfeer en gezelligheid. Het moet ook leuk zijn om actief te zijn. Want met een actieve afdeling vol leven staan we sterk. Op die manier, en op die manier alleen, zijn we voldoende voorbereid op de volgende verkiezingen. Want de volgende gemeenteraadsverkiezingen en de campagne die daarbij hoort zijn van groot belang voor de PvdA Arnhem, en belangrijker nog, voor de inwoners van Arnhem.

Ik geloof in onze afdeling
Met veel plezier heb ik de afgelopen weken  sturing gegeven aan deze mooie afdeling. Dat wil ik graag blijven doen. Want er kan zoveel moois in Arnhem. Maar dan moeten we dat wel durven. Dan moeten we de stoute schoenen aantrekken en er voor gaan. Het is, kortom, tijd om weer in onze afdeling te geloven. Dat geloof heb ik en daar wil ik elk aarzelend lid van overtuigen.

Mark Lauriks

Het zijn de kleine dingen die het doen in een stad

 (Gepubliceerd in: Dagblad De Gelderlander, zaterdag 16 april 2011)

Foto: Bas Boerman

Doet-ie ’t of doet-ie ’t niet? Die overpeinzing bekroop me afgelopen winter bij de toestand van de roltrap bij station Arnhem. Die was vaker defect dan niet. Een grote ergernis voor veel reizigers, vooral voor wie slecht ter been was en zijn geluk moest beproeven op een besneeuwde trap. Veel verder dan klagen om een reparatie af te dwingen – de verantwoordelijkheid lag bij ProRail – kwam het Arnhemse college van burgemeester en wethouders niet. Daar was misschien meer daadkracht te verwachten. Bovendien was dit niet het enige teken van gebrek aan daadkracht het afgelopen jaar. Een doek over de steigers van de Eusebiuskerk liet lang op zich wachten, kwam pas in etappes en waaide los omdat het niet stevig genoeg vast zat. Verder is er leegstand op de Korenmarkt en wordt hevig gemopperd over gebrekkige voorzieningen in Schuytgraaf.

Maar eerlijk is eerlijk: mopperen zit ons Arnhemmers in het bloed. We klagen graag, ondanks onze warme gevoelens voor de stad. Het college heeft ook andere dingen aan het hoofd, zou je kunnen beargumenteren. Grote projecten bijvoorbeeld, zoals Arnhem Centraal en Rijnboog. In het Arnhems Lenteakkoord, de visie van dit college voor 2010-2014, kreeg ‘Grote Projecten’ een eigen paragraaf. Het college geeft toe: die projecten zijn zo groot dat de gemeente er ‘nauwelijks vat op’ heeft. Het akkoord zegt ook: ‘Ieder heeft recht op een woonomgeving waar hij of zij zich prettig voelt. Het moet schoon, heel en veilig zijn.’ Het college wil dat vooral samen met de bewoners doen. ‘Lippenstift voor de stad’ is daar een voorbeeld van. Petra Ligtenberg, één van de initiatiefnemers, noemde in deze krant Arnhem in potentie een creatieve en innovatieve stad, „maar als je er doorheen loopt, zie je dat niet”. Lippenstift voor de stad hekelt de braakliggende locaties en looft prijzen uit voor goede suggesties om ze op te vrolijken.

Zijn zulke initiatieven dan genoeg om Arnhemmers die beloofde veilige en prettige woonomgeving te bezorgen? Mijn stelling is dat het college op dat vlak wat beter zijn best mag doen. In 1982 formuleerden de Amerikaanse criminologen James Wilson en George Kelling de Broken Windows Theory. Deze kapotteruitentheorie houdt in dat mensen fysieke blijken van wanorde in een buurt, zoals gebroken ruiten, graffiti op muren en afval op straat, als een teken zien dat niemand de leiding heeft en dat alles kan. Een theorie die vooral een verklaring biedt voor de manier waarop criminaliteit zich verspreidt, maar ook één die iets zegt over vertrouwen in bestuurders.

De gemeente is er voor de burger. Voor ons. En natuurlijk leveren grote projecten onze stad veel op, meetbaar of niet. Maar Arnhemmers blijven niet eindeloos trots op hun stad vanwege prestigeprojecten. Ze willen ook trots zijn op hun buurt en op de uitstraling van de stad als je er door heen wandelt. De ‘kleine dingen’ voor het college, zoals een kapotte roltrap of een steigerdoek op de Eusebius, kunnen grote betekenis hebben voor de burger. Als de kleine dingen, de ‘gebroken ruiten’, goed worden aangepakt, heeft Arnhem vertrouwen in zijn college. ‘Wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd.’ Een tekst voor op een tegeltje, misschien, maar laat het college dat ter harte nemen.

Mark Lauriks is geboren en getogen Arnhemmer en draagt zijn stad een warm hart toe.