Even de Belgen een handje helpen…


Nederland, 17 juni 2011

Betreft: mijn selectie voor het Belgisch nationaal elftal (bij u ook bekend als De Rode Duivels)

Geachte heer Leekens, beste Georges,

Omdat ik niet zeker weet of het nieuws u in België (reeds) bereikt heeft, stuur ik u deze brief. Het zit zo, op 10 maart jongstleden nam ik officieel afscheid van het Nederlands elftal. Ik heb ‘bedankt’ zoals ze dat in Nederland zeggen. Weliswaar heb ik nog nooit een interland gespeeld voor Oranje (zo noemen we hier het Nederlands elftal), maar dat lag niet aan mij. De bereidheid is er altijd geweest. Het ligt aan Bert. Enfin, ik laat het rusten, want nu ik dit schrijf word ik emotioneel en om heel eerlijk te zijn, wil ik die hele episode graag achter me laten.

Het begon allemaal zo veelbelovend. Deed ik in het begin van ‘de jeugd’ vooral mee voor spek en bonen, schopte ik het bij de A-junioren eindelijk in een heus selectie-elftal. Promoveerde uiteindelijk zelfs naar de  hoofdklasse en werd dit seizoen (inmiddels al een tijdje in de senioren) ongeslagen kampioen. Maar Bert was in geen velden of wegen te bekennen. Amai, nu begin ik er toch over. Laat ik dan zeggen waar het me echt om gaat.

Ik heb ZEER goed nieuws: ik ben 1/8 Belg. De vader van mijn opa aan vaders kant, kwam uit België. Dus ik neem aan dat ik gewoon speelgerechtigd ben voor dat clubje van u. Ik heb die wedstrijd tegen Turkije gezien, laatst, en ik denk dat jullie een luie spits annex rechtsback goed kunnen gebruiken. En de afstand tussen Brussel en Arnhem is 166 kilometer, dat is best te doen. Verder heb ik het idee dat ik prima in de groep pas. Zo vind ik het ook altijd erg lastig om te onthouden dat de kapper van Samson niet meneer Spaghetti, maar Albertoooooo heet. En als de bel het niet doet, ben ik niet te beroerd om te kloppen. Bovendien hoeft u zich geen zorgen te maken dat ik qua in-tel-li-gen-tie niet helemaal aansluit bij de andere jongens: soms maak ik ’s avonds laat het koffiezetapparaat alvast gereed voor de volgende ochtend en druk dan per ongeluk op de aan-knop. Dit overkomt me eigenlijk best vaak.

Graag speel ik met nummer 2. Ik heb mijn eigen voetbalschoenen. Het genoegen is geheel wederzijds.

Met vriendelijke groet,

Mark Lauriks

P.S. Om mijn goede wil te tonen richting de Walen (ik begreep dat er wat spanning is?) heb ik deze brief eveneens vertaald in het Frans: Je suis Mark Marc. Je voudrais le jouer en ton team de foot, s’il vous plait. Bien? (Misschien klopt het niet helemaal, mijn Frans is nogal roestig, maar ik ben bereid dit bij te spijkeren!)

Kans op Belgische kwalificatie voor het EK nog niet verkeken.

Advertenties